Πεθαιιινωωω
Thursday, November 26, 2009
11/26/2009 11:30:00 PM
Χθες βράδυ ανέβασα πυρετό το βράδυ; και σήμερα το πρωί λίγο και τώρα ξανά. Και δε θέλω να το πω στη μαμά και το μπαμπά γιατί θα ανησυχήσουν. Αλλά θέλω τόσο πολύ.
Ευτυχώς που ήταν msn η κολλητή μου η Κο. και με έκανε να ηρεμίσω και να ξεχαστώ λιγάκι. Τα βράδυ που είμαι άρρωστη φοβάμαι και θέλω τόσο πολύ να είμαι σπίτι μου.
Ακούγομαι σαν παιδάκια 5 χρονών το ξέρω αλλά είναι δύσκολο όταν είσαι άρρωστος και είσαι μόνος; χωρίς κάποιον που δε νιώθεις πως τον υποχρεώνεις να σε βοηθήσει.
Γιατί, εντάξει η Γ. προσφέρθηκε να πάει supermarket και να μου φέρει προμήθειες αλλά δε σημαίνει ότι νιώθω καλά που το κάνει. Φοβάμαι μη τη κολλήσω ή κάτι. Ενώ στην μαμά και τον μπαμπά θα μπορούσα να γκρικιάξω κιόλας και να βάλω και τα κλαμάτα.
Και τώρα γκρινιάζω εδώ και στο twitter. Ουυυφφ
Labels: αρρώστια
Σε καραντίνα
Wednesday, November 25, 2009
11/25/2009 05:19:00 PM
Τη Δευτέρα, η Φ. Δεν ήρθε μάθημα γιατί δεν ένιωθε καλά. Η Κ. πήγε σπίτι νιώθωντας λίγο περίεργα.
Την Φ. έχω να την δω μια εβδομάδα. Την Κ. την είδα την Δευτέρα –όπου την αγκάλιασα- και το βράδυ της ίδιας μέρας έκανα τον superhero και δε φόρεζα ζακέτα –κι ας φόραγα 2 μπλούζες-.
Χθες το βράδυ, μετά την επίσκεψη στο ΙΚΕΑ με την Γ. Και τον Σ. είχα ένα ελαφρύ βήχα. Και οι δυο είχαν 38 πυρετό την Τρίτη και 39 σήμερα.
Σήμερα με πονάει ο λαιμός μου. Με πήρε και η Κ. τηλ και πέρασα απο το σπίτι της, πήρα το βιβλιάριο περίθαλψης, το πήγα στο ΤΕΙ, το ανανέωσα και γύρισα να της το δώσω. Δε κάθισα πάνω απο 5 λεπτά στο σπίτι της.
Χαπακώθηκα, πλακώθηκα στα ζεστά και ελπίζω να μην αρρωστήσω! Λέω να μη πάω στο πρωινό μάθημα αύριο; καλού κακού.
Ωχ μανούλα μου.
Labels: νέα, φιλαράκια
Tuesday, November 17, 2009
11/17/2009 10:57:00 PM
«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό…
Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…»
Labels: 1973
Bought
Saturday, November 14, 2009
11/14/2009 11:21:00 AM
Την περασμένη κυριακή, πήγα στο πανηγύρι του Ταξιάρχη και πήρα αυτό:

για να αντικαταστήσω το παρακάτω κυρίως, το οποίο αγόρασα το 2005...και έχει λιώσει κάπως.

Επίσης, χθες, επειδή η μαύρη μου τσάντα έχει φτάσει και αυτή σε αποσύνθεση, αγόρασα αυτή απο τα sprider. [Είχε και 30% έκπτωση!]


Αυτααα...ωραία η τσαντούλα πάντως
Chelsea Smile
Tuesday, November 10, 2009
11/10/2009 01:10:00 AM
Με έχουν πιάσει οι μαύρες μου πάλι. Οι πολύ μαύρες μου όμως. Σε φάση που τρόμαξα και ήθελα να με χαστουκίσω προχτές.
Καθόμουνα με τις 2 κολλητές μου, τα αγόρια τους και ένα φίλο τους ακόμα προχθές τα ξημερώματα και έπαιζαν χαρτιά. Εγώ ήμουν σε φάση μισό ξύπνιου- μισό ύπνου και με έπιασε ένα μαύρισμα; ήθελα να πάω σπίτι μου, να χωθώ στο κρεβάτι μου και να βάλω τα κλάματα.
Και εκεί που καθόμουν μια εικόνα με αίμα μου ήρθε στο μυαλό; αίμα να στάζει απο τον καρπό και να ρέει προς τα δάκτυλα. Εκεί είναι που ήθελα να με χαστουκίσω.
Δε πρόκειτε να κάνω καμμία μαλακία, μη τρομάζεις [αν και το ξέρω πως καταβάθος χέστηκες - δε θα χάσει και κανά δόκτορα ο κόσμος]. Αλλά αφενός είμαι πολύ περίεργη για το αν το κάρμα μου θα δουλέψει και θα μου δώσει κάτι πίσω για όλα αυτά που περνάω και αφετέρου γιατί αγαπάω πολύ την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Και τέλος, γιατί απλά το θεωρώ δειλία. Δεν παραδίνομαι.
Μπορεί να νιώθω άχρηστη και ασήμαντη; μπορεί να θέλω να εξαφανιστώ και αφανιστώ αλλά δεν παραδίνομαι τόσο εύκολα γιατί ένα μεγάλο "αν" είναι χαραγμένο στο μυαλό μου. Και αν, κάτι καλό με περιμένει στην επόμενη γωνία και δε το συναντήσω ποτέ?
Βέβαια αντί να στρίψω στη συγκεκριμένη γωνία, εγώ συνήθως πάω ανάποδα στο απέναντι πεζοδρόμιο της καθέτου λεωφόρου γιατί μάλλον η μάνα μου βγήκε απο το σπίτι πριν να 40ίσει, αλλά δε βαριέσαι?
Προσπαθούσα να αποφύγω να γράψω τόσες μέρες γιατί δεν είμαι καλά; αλλά δε μπορώ να τα πω σε κανέναν άλλο χωρίς να τον τρομάξω. Και το "καλά" έχει γίνει η αυτόματη απάντηση μου στο "είσαι καλά?". Το ξέρω ότι ο ξένος στα αρχίδια του με έχει γραμμένη και ρωτάει απλά απο τυπικότητα. Αλλά στους φίλους μου δε δείχνω πως δεν είμαι καλά για να τους δώσω ευκαιρία να με ρωτήσουν αν στ'αλήθεια είμαι καλά.
Και να με ρωτήσουν, θα τους διαβεβαιώσω πως είμαι καλά. Γιατί και το να μιλήσω θα αλλάξει κάτι? Στο ίδιο κρεβάτι θα κοιμάμαι; μόνη θα νιώθω πάλι.
Και αυτό, σύμφωνα με την Πληροφορική, λέγεται endless loop. Σαν το merry-go-round that goes round and round and round...
Labels: μοναξιές
Done!
Sunday, November 8, 2009
11/08/2009 11:36:00 PM
Δε ξέρω τι γίνεται, αλλά κανένας σε αυτό το
site δε βάζει hmtl για comments βρε παιδί μου. Έτσι το έβαλα εγώ.
Πολύ φωτεινό ε? Δε πειράζει, για να μου φτιάχνει τη διάθεση είναι.
Html
11/08/2009 10:01:00 PM
Ναι, καλά άλλαξα εγώ το template.....το Link για τα comments όμως είναι άφαντο!
Πωπω, δουλειά δεν είχε ο Διάολος...